راه هاي فرعي هم ان شاء ا...

به شهرداري زنگ نزنيد

عاشورپور كه...           زنده نمي شود

به شهرداري زنگ نزنيد

آباي!

يك متر و هفتاد كه آب بشود

از سر من كه رد است

شما را نمي دانم

به شهرداري زنگ نزنيد

تماشاي پشت پنجره‌ي برف

چه لذتي دارد

حافظ بخوانيد

تلويزيون ببينيد

آقا      محمود       سياه‌جامه‌ها      حسين   عاشور      پور؟  نه!

شاهين! نان تمام شده...

مادر ...به شهرداري زنگ...

                                      26 - دي - 1386

موهایی که باد را می سازند

یقه ای پر از باران

    در امتداد برگ ها             

                                       که می ریزند

اشیا

     همان هایی که

                      دیروز

                            بودند

سکه ها

برای بخت سازی که دوره گرد را می زند

تک مضراب های کلاغ

خش خش گام هایم

روزها را برای گذران آذر مرور می کنند

رویایی در سر دارم

                                 آذر - ۸۶

میان عطرهایی که تنم را

از اتفاق دیشب جدا می کنند

و آخرین دکمه ی پیراهنم

تنها یک خمیازه جا مانده است

 ...

صافی ذهن کلاغ

غار غار چندش آورش

و پرواز به قبله ای که شتر با بارش در آن

                                                    گم می شود

 ...

لحظه ای برای برگ های جا مانده در پاییز

زمان مرده ی زن در باجه ی تلفن

خورشید بی رمق آبان ماه

و این سرباز در لباس فرم:

صاف بر پیشانی پنجره می خورند

 ...

نه...!

انگار تمامی ندارد رعد و برق

هر بار که شلاق  می زند

برگی از سهم آسمان کم می شود

زیر نور مخروطی تیر چراغ برق

امتداد سیاهی گیسوانی گم می شود

شب پره ای

       مسیر مارپیچ را

                 برای مرگ انتخاب می کند

شب شاهد اتفاقی بوده

که این چنین ستاره بارانی است

ستاره ها که گم نمی شوند

فقط چشمک می زنند

ما می مانیم و

امتداد گیسوانی که گم می شوند و

تنها یمان می گذارند

                           ۱۱ - آبان - ۸۶

این مسافر

که لطافت خواب دم صبح را

با گودی زیر چشم هایش

به آخرین پله ی این ایستگاه متروک می سپارد

تا بیاید به خودش بجنبد

بین خنده های دخترک عطر فروش

و حرکت سریع السیر قطار

میان هزار بلاتکلیفی می ماند

یا مثل من شاعر

میان یک صد کلمه و

دو صد برابر خط خوردگی و

چند برابر کاغذ مچاله

                                          ۱۴ - مهر - ۱۳۸۶

با چوبی که بالا سر این کلمات گرفته ام

می خواهم شعر نگفته ام را تقدیم تو کنم

هیچ انتقادی هم وارد نیست

اگر هر بار

صفحه ی سفید این سرسید را

پشت می کنم به کلمات دیشب اش

باران می بارد و باد

به پنجره می خورد

می ماند میان زیگموند فروید و جابربن حیان

یکی را انتخاب کنم و

تاریخ جعلی که به تو نزدیک تر است را

مهر کنم در انتهای این شعر گوش بریده

                                          ۱۳ - مهر - ۱۳۸۶

نگران نباش

این بار تاوانش را داده ام

با پیراهنی خیس

سر و صورتی سوخته

و کلافگی های هر روزه

در ترافیک عصر

حالا که چیزی باقی نمانده

و هر چه زور بزند

پلک هام را تنگ تر کرده

شاید کمی هم نوک دماغم را قلقلک بدهد

دارم به این فکر می کنم

تو که نباشی

چه کسی آمار برگ ها را

در دفتر هر روزه مان ثبت می کند

و چه کسی برای پنجره تره خورد خواهد کرد؟

                                           ۱۲ - مهر - ۱۳۸۶

شاید کمی بالاتر

نمی دانم

جایی که پیچ موی سر

         - آنهایی که دو تا دارند - لو می رود

گربه ای که از حد خود فراتر رفته

این بار خارج از فیلم یا کارتون

تصمیم جدی تری می گیرد

آخرین بوسه ی خداحافظی

سقوط برگ

رهگذرانی که رویشان شعر می شوند

بی هیچ منتی در این کاغذ باطله

و اما نگاه من

که تنها

کلاغ چشم سیاه و دزد آن لانه ی درخت

برای انتهای این کاغذ جا باز می کند

و مرا وا می دارد

سیگاری روشن کنم و پشت به همه ی این تصاویر

به کلمات تازه تری فکر کنم.

                                        ۱ - مهر- ۱۳۸۶